Szkoła Tańca DANCE PARTNER Warszawa Marek Pilichowski


Idź do treści

Teoria tanca



WALC ANGIELSKI
________________________________________
Takt: 3/4
Tempo: 30-31 taktów na minutę

Zarys historii
Poprzednikami walca angielskiego nazywanego w niektórych krajach walcem powolnym były boston i walc wiedeński. Narodzin walca angielskiego należy doszukiwać się na początku lat dwudziestych naszego stulecia kiedy to niechęć Anglików do tańców szybkich jak również tworzenie się nowego stylu tanecznego polegającego na sposobie tańczenia upodobnionym do chodu sprawiły pojawienie się nowych tendencji tanecznych. Za prekursora walca powolnego uważany jest angielski nauczyciel tańca Victor Silvester, zdobywca zawodowego mistrza świata w tańcu towarzyskim z 1922 roku, gdy zasłynął z tańczenia walca w wolnym tempie w zupełnie nowym stylu.
Historię walca angielskiego łączy się z powstawaniem zupełnie nowego stylu tańczenia opracowanego przez angielskich nauczycieli tańca, zwanego stylem angielskim, który opierał się na prawach naturalnego ruchu ciała.

Styl i charakter tańca
Walc angielski ma rangę tańca międzynarodowego, wchodzi on w skład światowego programu tańca towarzyskiego. Jest on tańcem przestrzennym, w którym tańczone są zarówno obroty w prawo jak i w lewo przy zastosowaniu dodatkowego, jednotaktowego kroku zmiennego. Walc angielski to taniec powolny, romantyczny. Dobrze tańczony sprawia wrażenie ruchu łodzi poruszającej się po regularnie wznoszących się i opadających falach. Podstawowe figury walca oparte są na ruchu po linii ukośnej, kroki walca pozwalają na płynne przemieszczanie się dookoła parkietu, w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara.

Postawa taneczna
Partner ze swoją partnerką ustawiają się naprzeciwko siebie w postawie naturalnie wyprostowanej, biodra blisko siebie, twarze zwrócone lekko w lewo, głowy uniesione. Prawa dłoń tancerza znajduje się w okolicach lewej łopatki tancerki, pozostałe, połączone ręce unoszą na wysokość głowy tancerki.

Rytm
Każdy krok walca angielskiego ma taką samą wartość rytmiczną. Każda figura taneczna powinna być rozpoczynana na początku taktu, na pierwsze uderzenie, na koniec zaś taktu stopy są łączone.

Technika
Wszystkie kroki do przodu stawiane są od pięty, do tyłu od palców, boczne zaś na podeszwie.



TANGO
________________________________________
Takt: 2/4
Tempo: 33 takty na minutę

Zarys historii
Początków tanga należy szukać w Ameryce Południowej gdzie niewolnicy afrykańscy przywozili swe tańce, pieśni i rytmy. Najprawdopodobniej nazwa tango wywodzi się od "tangano" - nazwy określającej taniec niewolników afrykańskich. Proces kształtowania tanga trwał bardzo długo, były to całe wieki. W początkowym okresie nie cieszyło się ono dobrą sławą, tańczone było głównie w knajpach, spelunach, tańczyli je ludzie prości, marynarze i robotnicy. Stopniowo taniec nabierał pewnej ogłady, chociaż w pewnym okresie władze Nowego Jorku zastanawiały się nawet nad wydaniem ustawy zakazującej tanga. Pierwszą zaś próbę określenia teorii i techniki tanecznej podjęto na konferencji w Londynie w 1922 roku.

Styl i charakter tańca
Kroki tanga nie są posuwiste, nogi stawia się płasko charakterystycznie się "skradając". W tańcu tym nie stosuje się nachyleń ciała, unoszeń ani opadań.

Postawa taneczna
Tancerka znajduje się bardziej po prawej stronie tancerza, tancerka umieszcza swoją dłoń na plecach partnera, jego zaś prawa ręka znajduje się dalej na plecach partnerki niż ma to miejsce w innych tańcach. Para tańczy w ściślejszym objęciu niż w innych tańcach. Lewa ręka tancerza zgięta pod kątem ostrym, głowy skierowane lekko w lewo.

Rytm
Tango można tańczyć w trzech wariantach rytmicznych. Typowe tango argentyńskie winno być tańczone w następujący sposób: wolny, wolny, szybki, szybki, wolny, szybki, szybki, wolny. Całość mieści się w trzech taktach, krok wolny mieści się w dwóch uderzeniach, krok szybki w jednym.

Technika
Do przodu kroki tańczymy od pięty, do boku na podeszwach, do tyłu od podeszwy. Nie unosimy się, nie opadamy, brak jest nachyleń.


WALC WIEDEŃSKI
________________________________________
Takt: 3/4
Tempo: 60 taktów na minutę

Zarys historii
Walc wywodzi się z tańców ludowych południowych Niemiec, początków należy dopatrywać się już w XIV wieku. W początkowym okresie walc miał większe możliwości rozwoju w Austrii niż w Niemczech za sprawą dworu cesarskiego Austrii gdzie pieśni i tańce ludowe cieszyły się zawsze niezmierną popularnością Do muzyki operowej walc wkroczył po raz pierwszy w 1786 roku za sprawą finału opery Una cosa rara. Zanim jednak walc zaczął panować na parkietach dworskich pojawiały się liczne protesty i sprzeciwy, ostrzegano np. przed zgubnymi konsekwencjami wirowania mogącymi prowadzić nawet do śmierci. Na początku XIX wieku ukształtowały się w Europie dwa typy walca: niemiecki i francuski. Kolejnym był walc wiedeński z charakterystycznym rotacyjnym ruchem obrotowym.

Styl i charakter tańca
Walc wiedeński jest tańcem wirowym, wymagającym dużej przestrzeni. Może być tańczony w wersji uproszczonej na dwa (walc dwukrokowy) lub na trzy (walc trzykrokowy) pozwalający wirować w obrotach w prawo dookoła sali. Walc wiedeński ma charakter liryczny, romantyczny.

Postawa taneczna
Partner ze swoją partnerką ustawiają się naprzeciwko siebie w postawie naturalnie wyprostowanej, biodra blisko siebie, twarze zwrócone lekko w lewo, głowy uniesione. Prawa dłoń tancerza znajduje się w okolicach lewej łopatki tancerki, pozostałe, połączone ręce unoszą na wysokość głowy tancerki.

Rytm
Każdy krok walca wiedeńskiego ma taką samą wartość rytmiczną. W ciągu jednego taktu wykonujemy trzy kroki, ostatni łączy obie stopy razem.

Technika
Walca wiedeńskiego tańczymy wirując dookoła sali w prawo i w lewo. Kroki w przód stawiamy od pięty, kroki boczne na podeszwie. Po wykonaniu kroku przenosimy ciężar ciała na ostatnio postawioną nogę.


FOXTROT - FOKSTROT - SLOW FOX
________________________________________
Takt: 4/4
Tempo: 30-32 taktów na minutę

Zarys historii
Twórcą fokstrota był Amerykanin Harry Fox, aktor, który w 1913 roku wprowadził na scenę teatru pewną ilość specyficznych kroków dotąd nie spotykanych w balecie określanych mianem "Fox's Trot". Na początku fokstrot był tańcem dowolnym, bez ściśle określonych reguł. Taniec ten dawał tańczącym odprężenie, nie nastręczał trudności, tancerze poruszali się w praktycznie dowolny sposób. Jednakże w 1914 roku amerykański związek nauczycieli tańca ustalił pierwsze zasady tańczenia fokstrota, wprowadzono podział na kroki wolne i szybkie tańczone po linii prostej lub w obrotach w prawo. Taniec ten w dalszym ciągu był rozwijany przez angielskich nauczycieli tańca, którzy wzbogacili fokstrota o kroki boczne i określili rytm tych kroków: wolno, szybko, szybko.

Styl i charakter tańca
Fokstrota tańczy się na całych stopach, w sposób wygodny tak, aby nie męczył zbytnio tańczących. Muzyka fokstota ma charakter liryczny, spokojny. Tańczący poruszają się płynnie, posuwiście, bez zbędnych zatrzymań i dodatkowych przyruchów. Ciała tańczących są praktycznie cały czas w ruchu.

Postawa taneczna
Partner ze swoją partnerką ustawiają się naprzeciwko siebie w postawie naturalnie wyprostowanej, biodra blisko siebie, twarze zwrócone lekko w lewo, głowy uniesione. Prawa dłoń tancerza znajduje się w okolicach lewej łopatki tancerki, pozostałe, połączone ręce unoszą na wysokość głowy tancerki.

Rytm
Dwa pierwsze kroki są wolne, półtaktowe, kolejne dwa zaś szybkie, ćwierćtaktowe. Całość mieści się w sześciu uderzeniach, co daje półtora taktu.

Technika
Robimy długie kroki, stawiamy nogi do przodu od pięty, do tyłu od palców, do boku zaś na palcach. Nogi należy prowadzić wąsko, a ciężar ciała należy niezwłocznie przenosić na nogę, która wykonała krok.




QUICKSTEP
________________________________________
Takt: 4/4
Tempo: 50 taktów na minutę

Zarys historii
Historia quickstepa wiąże się nierozerwalnie z historią fokstrota jako, że quickstep od fokstrota się wywodzi. Do 1924 roku orkiestry grały fokstrota w tempie 30-32 taktów na minutę. Później jednakże londyńskie orkiestry zaczęły grać fokstrota także i w szybszym tempie. Tancerze uwzględniając wpływy rytmów charlestona na muzykę fokstrotową zaczęli przystosowywać swoje kroki do tego tempa i nazwali je quick-time foxtrot. Krótko mówiąc quickstep stawał się stopniowo szybszą odmianą fokstrota czym pozostał do dnia dzisiejszego zachowując jednakże swój odrębny charakter i odmienny od fokstrota styl.

Styl i charakter tańca
Quickstepa tańczy się na całych stopach, w szybkim tempie. Tańczący poruszają się płynnie, posuwiście, bez zbędnych zatrzymań i dodatkowych przyruchów. Ciała tańczących są praktycznie cały czas w ruchu.

Postawa taneczna
Partner ze swoją partnerką ustawiają się naprzeciwko siebie w postawie naturalnie wyprostowanej, biodra blisko siebie, twarze zwrócone lekko w lewo, głowy uniesione. Prawa dłoń tancerza znajduje się w okolicach lewej łopatki tancerki, pozostałe, połączone ręce unoszą na wysokość głowy tancerki.

Rytm
Dwa pierwsze kroki są wolne, półtaktowe, kolejne dwa zaś szybkie, ćwierćtaktowe. Całość mieści się w sześciu uderzeniach, co daje półtora taktu.

Technika
Robimy długie kroki, stawiamy nogi do przodu od pięty, do tyłu od palców, do boku zaś na palcach. Nogi należy prowadzić wąsko, a ciężar ciała należy niezwłocznie przenosić na nogę, która wykonała krok.


CHA CHA CHA
________________________________________
Takt: 4/4
Tempo: 32-34 taktów na minutę

Zarys historii
Cha cha cha jest tańcem stosunkowo młodym, na jego powstanie złożyły się wpływy wywierane przez jazz, swing na muzykę kubańską. Melodie i rytmy cha cha cha pojawiły się w Europie i Stanach Zjednoczonych dopiero w latach pięćdzisiątych, pierwsze ujednolicenie form tego tańca miało zaś miejsce w roku 1953. Cha cha cha jest tańcem z kategorii tańców Ameryki Łacińskiej, tańczy się go prawie w miejscu w przeciwieństwie do tańców tańczonych dookoła sali. Styl i sposób tańczenia zmieniały się już kilkakrotnie. Mimo stosunkowo krótkiej historii cieszy się bardzo dużym powodzeniem wśród tancerzy na całym świecie.

Styl i charakter tańca
Cha cha cha tańczona jest właściwie w miejscu. Jest to taniec dynamiczny, o rytmicznej wyrazistej muzyce. W początkowej fazie nauki rytm cha cha sprawia tancerzom duże trudności, stosuje się więc często uproszczone sposoby liczenia zamiast oryginalnego rytmu kubańskiego.

Postawa taneczna
Tancerz i tancerka ustawiając się w nieznacznej odległości od siebie, naturalnie wyprostowani. Tancerz obejmuje partnerkę prawym ramieniem. Jest to postawa zasadnicza oprócz której wyróżnić możemy także pozycję otwartą, promenady, odwrotnej promenady i obrotu pod ręką.

Rytm
W zależności od zaawansowania tańczących stosuje się w cha cha cha dwa rodzaje rozwiązań rytmicznych kroków tanecznych.

Technika
Wszystkie kroki stawiane są z podeszwy na całą stopę, dodatkowo stosuje się charakterystyczne ruchy bioder.


SAMBA
________________________________________
Takt: 2/4
Tempo: 54-56 taktów na minutę

Zarys historii
Korzeni samby należy doszukiwać się w rytmach i pieśniach niewolników afrykańskich. Sama nazwa tańca pochodzi od słowa "semba" oznaczającego tańce pochodzenia afrykańskiego charakteryzujące się gwałtownymi ruchami ciała. Samba jest oczywiście tańcem narodowym Brazylii. Do udziału w karnawale w Rio de Janerio uczestnicy przygotowują się cały rok w specjalnych szkołach samby escolas de samba. Taniec ten zawitał do Europy w 1914 roku zyskując szybko duże powodzenie przerwane jednakże przez wojnę. Renesans samba przeżywa po II wojnie światowej kiedy to wkracza również do Polski. Pełna dynamizmu i polotu, skoczna samba zachwyca do dzisiaj nie tylko podczas karnawału, ale również na turniejach tańca towarzyskiego - wchodzi wszak w program tańców międzynarodowych.

Styl i charakter tańca
Samba zaliczana jest do grupy tańców Ameryki Łacińskiej. Jest to taniec progresywny, ruchowo-przestrzenny, z charakterystycznym sprężystym ruchem ciała. Samba jest tańcem skoczym i szybkim.

Postawa taneczna
Tańczący stają w pozycji naturalnie wyprostowanej i trzymają głowy wysoko. Ustawieni w nieznacznej odległości od siebie, tancerz obejmuje tancerkę prawą ręką. Jest to postawa zasadnicza, ponadto wyróżnić można pozycję otwartą - tancerz nie obejmuje partnerki, trzymanie odbywa się tylko jedną ręką, a także pozycję promenady - partner ustawiony jest po lewej stronie tancerki.

Rytm
Samba charakteryzuje się trzema zasadniczymi podziałami rytmicznymi i dwoma sposobami tańczenia: sambą dwukrokową i trzykrokową.

Technika
Wszystkie kroki do przodu stawiane są od podeszwy na całą stopę, w większości figur dwukrotnie zginamy i prostujemy kolana, a ruch bioder nie jest przenoszony na górną część ciała.

RUMBA
________________________________________
Takt: 4/4
Tempo: 28-32 taktów na minutę

Zarys historii
Analogicznie jak wiele innych tańców Ameryki Łacińskiej początków rumby poszukiwać należy wśród rytmów, pieśni i tańców niewolników afrykańskich, którzy ponad 400 lat temu byli przewożeni na Kubę i inne wyspy karaibskie. Słowo rumba jest pochodzenia hiszpańskiego i oznacza na Kubie taniec ludowy pełny gwałtownych i wijących się ruchów bioder i ramion. Rumba pojawiła się się w Europie w 1927 roku w Paryżu gdzie zaprezentowana została przez kubańskich tancerzy.

Styl i charakter tańca
Na turniejach tańca towarzyskiego tańczy się tzw. rumbę kubańską, oprócz tego na dansingach spotkać można również jej uproszczoną wersję - rumbę square tańczoną przez mniej zaawansowanych tancerzy. W rumbie tańczy ciałe ciało oprócz barków i głowy pozostających prawie bez ruchu. Wszystkie kroki stawiane są na całe stopy, brak w tym tańcu unoszeń i opadań. Rumba jest tańcem statycznym tańczonym prawie w miejscu.

Postawa taneczna
Postawa naturalnie wyprostowana, głowy uniesione wysoko, cieżar ciała umiejscosiony jest na całych stopach. Tancerz i tancerka ustawiają się naprzeciw siebie, tancerz obejmuje tancerkę prawym ramieniem i umieszcza swą dłoń w okolicach lewej łopatki partnerki. Jest to tzw. postawa zasadnicza. Oprócz tego rumbę tańczymy również w pozycji otwartej kiedy to tancerz trzyma lewą ręką prawą dłoń partnerki, a pozostałe ręce wysunięte są swobodnie do boku.

Rytm
W jednym takcie, który podzielony jest na cztery równe części stawiamy trzy kroki: dwa szybkie i jeden wolny.

Technika
Wszystkie kroki w rumbie tańczymy na całych stopach, bez zbędnych unoszeń i opadań, bardzo charakterystyczny dla rumby jest ruch bioder.




PASO DOBLE
________________________________________
Takt: 2/4
Tempo: 60 taktów na minutę

Zarys historii
Muzyka paso doble jak i zresztą sam taniec jest hiszpańska. Oddaje ona atmosferę walki byków, corridy, często wyróżnić w niej możemy dwie części: pierwszą w marszowym rytmie oddającą wchodzenie na arenę oraz drugą obrazującą już samą walkę. W Hiszpanii paso doble wykonywane jest w różnych stylach.

Postawa taneczna
Tancerz i tancerka ustawiają się naprzeciw siebie, wyprostowani, stykając się biodrami. Tańczący wnoszą wysoko głowy, unoszą klatkę piersiową do góry. Partner obejmuje partnerkę prawym ramieniem, dłoń umieszczona jest w okolicach lewej łopatki. Pozostałe, połączone ręce wniesione są na wysokość głowy partnerki. Paso doble tańczy się w pozycji zasadniczej, pozycji promenady, trudniejsze elementy tańczone są również osobno.

Technika
Tańcząc paso doble używamy kilku rodzajów kroków: normalne kroki marszowe, kroki boczne, kroki w miejscu, a także akcentowane kroki w miejscu, tzw. appel. W paso doble stosuje się unoszenia i opadania, efekt uzyskiwany jest nie tylko przez wznoszenie na palcach, ale również przez wyprężanie całego ciała. Dodatkowo tańcząc zaawansowani tanerze stosują nachylenia od pasa w górę.

JIVE
________________________________________
Takt: 4/4
Tempo: 32-48 taktów na minutę

Zarys historii
Do świata tanecznego pierwsze wieści o muzyce jazzowej dotarły w roku 1917. W celu odróżnienia tańców nowoczesnych od dawnych nazywano je tańcami jazzowymi. Nowy rodzaj tanecznej muzyki jazzowej pod nazwą swing pojawił się w Europie w roku 1937, dotarł wtedy również do Polski, a jego bezpośrednim następcą był jitterburg. Jive to nowa wersja jitterburga, która pojawiła się w 1940 roku. Jest to typowy taniec jazzowy, z którego z koleji wywodzi się między innymi boogie woogie.

Styl i charakter tańca
Jive można tańczyć na trzy sposoby: w tempie wolnym (triple beat), w tempie średnim (double beat) oraz w tempie szybkim (single beat). Wybór jednego z nich uzależniony jest zarówno od tempa konkretnego utworu tanecznego jak również stopnia zaawansowania tancerzy.

Postawa taneczna
Postawa naturalnie wyprostowana, głowy uniesione wysoko, cieżar ciała umiejscosiony jest na całych stopach. Tancerz i tancerka ustawiają się naprzeciw siebie, tancerz obejmuje tancerkę prawym ramieniem i umieszcza swą dłoń w okolicach lewej łopatki partnerki. Pozostałe ręce połączone, umiejcowione nieco niżej niż w pozostałych tańcach.

Technika
Wszystkie kroki jive'a stawiane są na podeszwie lub płasko. Ciężar ciała powinien być na przedniej części stopy, mięśnie należy lekko rozluĽnić.



Zostań naszym Partnerem | partner.taniec@poczta.fm

Powrót do treści | Wróć do menu głównego